Een oproep bij de YA-126-club had al snel resultaat, in Noord-Holland stond een exemplaar wat zich met eer een Jalopy mocht noemen. We gingen er heen en troffen hem wat verwaarloost aan. De motor en het chassis hadden elkaar nog niet gevonden, maar de motor draaide in ieder geval! Daarnaast was hij niet geheel legergroen, een oranje motorkap viel ook op. “Doe die dan (toch) maar!” riepen we.

Na behoorlijk wat avonden sleutelen met (heel veel) hulp van de Daf YA-126 club -waarvoor onze eeuwige dank- kregen we hem rijdend bij zijn nieuwe thuis, voor de oude zuurkoolfabriek in Opperdoes (bekend van de aardappelen!). Maar wat hebben we er nu eigenlijk aan gedaan?

Met hulp van de enthousiaste leden van de Daf YA-126 club hebben we de motor en het chassis samengevoegd, de hoofdremcilinder en de rembekrachtiger gereviseerd, de elektra aangesloten en het geheel rijdend gemaakt.

Het enige probleem waren nog de remmen zelf, maar zonder remmen kun je ook rijden!

Na wat kilometers al tourend en toeterend gereden te hebben tussen de vrolijke Hongaarse bevolking zagen we dat we in de buurt van het Balatonmeer kwamen. We konden onze geuren en zwemlust niet meer onderdrukken dus namen we de eerstvolgende afslag. Het water was heerlijk maar we konden niet te lang blijven omdat de zwemgelegenheid betaald was en ze geen euro’s wilden accepteren. Na de verfrissende duik begonnen we weer aan de reis. We reden parallel aan het meer en zagen op alle mogelijke zwemplekken wel Carbagerunners staan. Wat kilometers later kwamen we bij de grens waar we in een file van Carbagerunners belanden.

Opeens is het dan helemaal niet erg om in een file te staan want we konden even de benen strekken en een auto met Duits kenteken aanspreken, de eigenaar bleek Hongaars te zijn. Verder was er een watergevecht, snelwegvoetbal, getoeter en nors kijkende douane.

Na de grens en een stukje snelweg volgden we de aangeven route. Zo kwamen we op een mooi slingerweggetje wat vervolgens leide tot de Automotodrome in Rijeka. Een circuit. We kwamen alsnog niet bijtijds aan maar gelukkig ging het feest buiten het circuit nog wel door met dank aan de Pussywagon.
Kamperen hier is geen aanrader want haringen lusten geen asfalt. De wind blies hard dus de rotsen in de buurt werden massaal verzameld. Gelukkig hoefden we niet veel te slapen want het feestje ging door tot diep in de nacht.
De nacht was kort. De laatste dag was alweer aangebroken. Het eindpunt van dag vijf is Salzburg. Hier moesten we al voor acht uur finishen dus geen lange pauzes en uitgebreid gechill. De opdrachten waren minder spectaculair dan op de voorgaande dagen. Het waren vragen zoals wat is de kleur van de bril van de organisator etc. De computer bij de organisatie vertelde ons de dag hiervoor dat we op een vierde plek stonden maar vandaag konden we alleen maar punten scoren door te gokken.

Op de weg van Rijeka naar Salzburg reden we door mooie landschappen van zowel Kroatië, Slovenië en Oostenrijk. Net voor de grens van Slovenië was er een mooie klim en daling met zo’n vijftig haarspeldbochten. Enkele BMW’s stonden langs deze mooie bergroute met de motorkap omhoog. Gelukkig bleef het bij ons alleen bij een knipperend groen lampje.

Aangekomen in Salzburg werd ons verteld dat we de laatste honderd meter tot de finishlocatie geen toeters mochten gebruiken. Gelukkig hadden we onze sirene nog! We arriveerde bijtijds en de finishlocatie was een brouwerij. Hier hebben we de prijsuitreiking meegenaakt, de resultaten bleven voor ons onbekend want de geluidsinstallatie liet te wensen over. Na de prijsuitreiking hebben we nog wat gedronken en zijn we naar het hostel gegaan. Iedereen sliep als een roosje!

We hebben totaal zo’n 3100km gereden en zijn heel blij dat we meegedaan hebben! Wie weet komt er een vervolg…

De opdracht was om onderweg goed om ons heen te kijken en een aantal vooraf gegeven foto’s in het echt op de gevoelige plaat te zetten.Daarnaast konden we bonuspunten scoren door een steen mee te nemen die zo dicht mogelijk bij het gewicht van tien kilogram in de buurt kwam. We zochten rond in een rivierbedding, stenen genoeg. Zonder weegschaal probeerden we een inschatting te maken van het gewicht van de stenen en kozen een mooi exemplaar uit.

De route werd vervolgd door kleine dorpjes waar de meeste bewoners ons vrolijk ontvingen. Als een soort circus trokken we de stadjes door. Helaas was dit op een plek niet het geval. We werden er overspoeld door kinderen met iets minder goede bedoelingen. Deuren op slot en door blijven rijden was het advies. We waren niet het enige team als we het trending topic op Twitter mogen geloven. Zonder kleerscheuren kwamen we in het volgende dorp aan. Hier hebben we de lokale groenteboer ontmoet en in zijn busje konden we de steen wegen: 9,97 kilogram. Dat kwam aardig in de buurt en bij controle van de jury bleek het zelfs 10.00 kilogram te zijn.

Slingerend door de dorpjes reden we richting de pont over de Donau. Een lange rij auto’s stond al te wachten in het normaal zo rustige Vac. Met de boomboxen aan op de boot richting de camping waar we vervolgens in een onweersbui belandden. Naast de auto de tent opgezet en nu naar bed!

Gelukkig was er nog een plekje vrij langs het fietspad dat de Elbe volgt. In het hoge gras was de tent vliegensvlug opgezet en hebben we nog een uurtje van het feest mogen meemaken.

De volgende ochtend werden we verrast door de prachtige rivier en het uitzicht op een kasteel. Na een fijn ontbijt hebben we de opdrachten en de route ontvangen. Hierna zijn we gelijk in de auto gesprongen.

In een colonne vertrokken we de stad uit richting het schitterende Tsjechië om vervolgens te eindigen in Krakau. Slingerend tussen de bergen reden we door de kleine dorpjes waar de lokale bevolking ons enthousiast begroetten. Nadat we even een uitstapje terug in Duitsland gemaakt hebben zijn we in Polen gearriveerd.

Tijdens de ietwat saaie snelwegkilometers hebben we al een leuk filmpje van de eerste twee dagen in elkaar gedraaid. Echter wegens gebrek aan fatsoenlijk Internet staat deze nog niet online. Wordt vervolg dus!

Bij de lokale gril hebben we samen met een aantal Carbage-Runners genoten van de Poolse cuisine. Dit terwijl de mede runners ons met veel kabaal passeerden.

In onze zoektocht naar condooms met kiwi-smaak (een opdracht) ontmoetten wij een aantal jongeren die zeer geïnteresseerd waren in onze bezigheid en alles wat met de Carbage Run te maken had. Enkele kilometers later bleek ze lokale politie ook geïnteresseerd in onze aanwezigheid wat tot een staandehouding leidde.

Terwijl we ze op de hoogte brachten van de ruim vijfhonderd teams die door de stadjes reden kwamen er massaal mede Carbage-Runners met hun toeters en zwaailichten langs de agenten gereden.

Na toegezegd te hebben dat we ons zouden gedragen zijn we in colonne naar de finishlocatie gereden. Een half uur voor de deadline kwamen we daar aan. Waar we vervolgens twee punten binnen hadden gesleept (koop een specifieke fles wodka) konden we wederom nog even goed genieten van het feest.